Гляджу я спектаклі і думаю, што можна вывучаць філасофію ці структуру пастаноўкі, можна пастарацца разгадаць павуцінне рэжысуры, калі яно ёсць, але галоўнае, што застаецца па дарозе дадому — гэта эмоцыя. Як не круці, але чалавечыя ўзаемаадносіны па сваёй складанасці, тонкасці і шматзначнасці ніхто і не што не пераплюне. Самае цікавае для мяне на сцэне — гэта асоба. Асоба — індывідум, нават у вобразе ці ролі. Спробы завастрыць нейкія пытанні ў спектаклі гучаць няўцямна, ці мне не зразумелы тонкі кантэкст існавання польскага тэатру ў эўрапейскім глабалізацыйным балоце Эўразвязу. З структуры убачаннага на сцэне, на мой погляд, не вынікае фінальнага: «Хлеба, Хлеба!!!» Мне так хочацца крыкнуць: «Актораў, Актораў!!!» ACT — дзеянне!!! Да чорта тэкст, ён можа быць смешным, ці не суперсмешным, але ён для мяне не галоўны. Шукаючы пачуцце натыкаешся на піскелі на сцэне. І не кажыце, што так і было задумана. Кантральдэліт.

Комментарий (1)