Малая сцена якраз і трэба для таго, каб рабіць эксперыменты. Спектакль на мой погляд развіваецца, не стаіць на месцы. Перш за ўсё па - акцерску. Але для мяне застаюцца некалькі пытанняў. Не зусім выразны момант пераходу ад гэтага свету у лепшы. Што з гэтым пераходам змяняецца? Крыху зацягнутыя пластычныя кавалачкі - усё быццам ужо зразумела, а танец працягваецца.Мне таксама не хапіла нейкага сур'езу у канцы - напэўна павінны быць моманты,дзе мы можам шкадаваць герояў за безсэнсоўную смерць.Стылістыка мовы не зусім супадае з эпохаю, пра якую ідзе расповяд.
Ровар - само слова не выбівала,хаця і ужываецца не па усей тэрыторыі Беларусі, больш ў заходняй частцы. Акрамя слова "веласіпед" таксама гаварылі "лісапеда", "веламашына".
Файна - прыйшло з нямецкае мовы.Але сузім не арганічна у дадзенай сітуацыі. Файна( файны ) можна замяніць на - "добры, здатны, варты, слаўны, спраўны, адмысловы, выдатны, адменны, цудоўны"
Цяпельца - маленькае вогнішча,каля якога грэліся пастухі.Абласная гаворка. Зараз мала каму зразумела гэтае слова. Можна раскласці, развесці, распаліць агонь, вогнішча..
Наконт курыць ці паліць?
Відавочна, і ў народна-дыялектнай нашай мове, і ў літаратурнай у гэтым выпадку часьцейшае, звычнейшае даўняе, з індаэўрапейскім коранем, слова курыць. “Гаспадар, пад’еўшы, не сьпяшаючы, закурыў люльку, сказаў цану, катора панічу проці гарадзкіх паказалася зусім малой”, – чытаем у абразку Каруся Каганца. “Пакуль курылі, грэліся, жартавалі – буран заціх, спыніўся”, – гэта ўжо сказ з успамінаў Ўладзімера Дубоўкі.

Шматзначны дзеяслоў паліць у значэньні ‘курыць’ пачаў ужывацца ў беларускай мове на ўзор польскага palic. У сучасным маўленьні такое ўжываньне даволі частае, прычым сёй-той з карыстальнікаў мовы шчыра думае, што якраз так лепей па-беларуску. Вядома, так можна гаварыць па-беларуску, але няма ніякае патрэбы высьцерагацца традыцыйнага беларускага слова курыць: курыць цыгарэту, цыгарку, люльку курыць. Той, хто курыць, – курэц. Сыноніма курцу ад дзеяслова паліць у агульнаўжывальнай мове няма, а гэта таксама сьведчаньне большай традыцыйнасьці ўжываньня ў разгляданым значэньні слова курыць. Ад курца ёсьць і прыметнік курэцкі. “Кончыў дзед сваё сьнеданьне, – чытаем у Коласа, – і дастаў курэцкія прылады – па ядзе добра й закурыць”.

І пры канцы яшчэ жменя сынонімаў. Пра чалавека, які курыць, можам часам сказаць эмацыйна, з ацэнкаю – цыгарэты і смаляць, і смокчуць, імі дымяць, люльку пацягваюць, смокчуць, папыхкваюць ёю.